اندیشه وغم را نبود هستی و تاب                                                             آنجا که شرابست و ربابست وکبا ب    

      

عیش ابدی نوش کنید ای اصحاب                                   چون سبزه و گل نهید لب بر لب آب  


 

ای ماه ،چنین شبی تو مهوار مخسب                                            در دور درآ چون چرخ دوار و مخسب      

                                       

بیداری ما، چراغ عالم باشد                                                                               یک شب تو چراغ را نگهدار و مخسب


                                  

این باد سحر، محرم راز است،مخسب                                           هنگام تفرّع و نیاز است، مخسب            

                                  

برخلق دو کون،از ازل تا به ابد                                                         ایندر که نبسته، باز است مخسب


 

ساقی،در ده برای دیدار صواب                                                      زان باده که او نه خاک دیده است و نه آب       

  

بیمار بدن نیم که بیمار دلم                                                                                   شربت چه بود شراب در ده تو شراب

 

علمی که ترا گره گشاید،بطلب                                                                    زان پیش که از تو جان بر آید بطلب


                                                    

آن نیست که هست مینماید،بگذار                                                          آن هست که نیست مینماید بطلب

 

یا رب یارب،به حق تسبیح رباب                                            کش در تسبیح صد سؤالست و جواب  

                                      

یارب به دل کباب وچشم پر آب                                          جوشان تر از آنیم که در خمّ شراب



 

آسوده کسی که در کم و بیشی نیست                                                    در بند توانگری و    درویشی نیست    

                                  

فارغ ز غم جهان واز خلق جهان                                                با خویشتنش بدرۀ خویشی نیست




آن چیست که لذت است ازاو در صورت           و آن چیست که بی او ست مکدّرصورت


یک لحظه نهان شود ز صورت آنچیز                                            یک لحظه زلامکان زند بر صورت


 

آن کس که درون سینه را دل پنداشت                                       گامی دو سه رفت و جمله حاصل پنداشت         

                                 

تسبیح و سجادۀ توبه و زهد و ورع                                                                              اینجمله رهست، خواجه منزل پنداشت


 

از بی یاری ظریفتر، یاری نیست                                       وز بیکاری لطیفتر کاری نیست    

                                         

           هر کس که زعیّاری و حیله برهید                                                   والله که چو او زیرک و عیاری نیست                      

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در چهارشنبه بیست و سوم تیر 1389 و ساعت 13:55 |

تا با تو ام از تو جان دهم آدم را                                                                           ور نور تو روشنی دهم عالم را                                        

چون بی تو بوم قوت آنم نبود                                                                                  کز سینه بکام خود درآرم دم را

 

تا ظنّ نبری که مشکلی نیست مرا                                                             در هر نفسی درد دلی نیست مرا                                  

مشکلتر از این چیست که ایام شباب                                       ضایع شد وهیچ منزلی نیست مرا

 

گفتم دل من، گفت که خون کردۀ ماست                        گفتم جگرم گفت که آزردۀ ماست                                                  

گفتم که بریز خون من، گفت برو                                                            که آزاد کسی بود که پرورده ماست

 

معشو­قه­وعشق­ ِعاشقان­یک نفس­است                                                 رو هم ­نفسی­جو­که جهان­یک­نفس­است                                          

با همنفسی گر نفسی بنشینی                                                                                            مجموع حیات عمر آن یک نفس است

 

عشق تو که سرمایۀ این درویش است                                                        ز اندازۀ هر هوس پرستی بیش است                                  

شوریست که از ازل مرا در سر بود                                                     کاریست که تا ابد مرا در پیش است

شوقی­که­چو­گل دل شکفاند عشق است                                               ذهنی که رموز عشق داند عشق است                                  

مِهری که تو زتو رهاند، عشق است                                                     لطفی که تو را بدو رساند عشق است

 

اول قدم از عشق، سر انداختن است                                    جان باختن است وبا بلا ساختن است                               

اول این است و آخرش دانی چیست                                     خود را زخودی خود بپرداختن است

 

بی آن که دو دیده بر جمالت نگریست                    در آرزوی روی تو خونابه گریست   

                                      

بیچاره بماندم ، دریغا بی تو                                                                                           بیچاره کسی که بی تواش باید زیست

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در چهارشنبه بیست و سوم تیر 1389 و ساعت 13:12 |

درکعبه اگر دل سوی غیرست ترا                                                  طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا                 

ور دل به خدا و ساکن میکده ای                                                                      مینوش که عاقبت بخیر است ترا

 

تسبیح ملک را وصفا رضوان را                                                                           دوزخ بد را و بهشت مر نیکان را

دیبا جم را و قیصر و خاقان را                                                                                      جانان ما را و جان ما جانان را

 

باز آ  باز آ هر آنچه هستی باز آ                                                                     گر کافر و گبر و بت پرستی باز ا                        

این درگه ما، درگه نومیدی نیست                                                                 صد بار اگر توبه شکستی باز ا

 

گه میگردم بر آتش هجر کباب                                                        گه سرگردان بحر غم همچو حباب                        

القصه چو خار و خس درین دیر خراب                                               گه بر سر آتشم گهی بر سر اب

 

 

مجنون تو کوه را زصحرا نشناخت                                                دیوانۀ عشق تو سر از پا نشناخت                       

هر کس به تو ره یافت زخود گم گردید                                آنکس که تو را شناخت خود را نشناخت

 

 

ایدل چو فراقش، رگ جان بگشودت                                 نمای به کس خرقۀ خون آلودت                       

می نال چنانکه کس نشنود آوازت                                              می سوز چنانکه بر نیاید دودت

 

گاهی چو ملائکم سر بندگی است                        گه چون حیوان بخواب و خور زندگی است             

گاهی چو بهائم سر درندگی است                                                    سبحان الله این چه پراکندگی است

 

یاد تو شب و روز قرین دل ماست                  سودای دلت گوشه نشینِ دل ماست                   

از حلقه بندگیت بیرون نرود                                                        تا نقش حیات در نگین دل ماست

 

گردون کمری زعمر فرسوده ماست                                دریا اثری زاشک آلودۀ ماست                          

دوزخ شرری زرنج بیهوده ماست                               فردوس دمی زوقتِ آسودۀ ماست

 

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در چهارشنبه بیست و سوم تیر 1389 و ساعت 7:41 |

ای صاحب مسئله تو بشنو از ما                                                                         تحقیق بدان که لا مکان است خدا       

                                  

خواهی که تو را کشف شود این معنا                                                                   جان در تن تو بگو کجا دارد جا


 

مالی که زتو کس نستاند علم است                                                                 حرزی که تو را به حق رساند علم است                             

     

جز علم طلب مکن تو اندر عالم                                                                    چیزی که تو را زغم رهاند علم است


 

آن­دل­که تواش دیده­بودی­خون­شدورفت                        ز دیدۀ خون گرفته بیرون شد ورفت       

                       

              وروزی به هوای عشق سیری می کرد                     لیلی صفتی بدید و مجنون شد ورفت


             

نقد دل خود بهائی آخر سره کرد                                                             در مجلس عشق عقل را مسخره کرد          

                     

اوراق کتابهای علم رسمی                                                                               از هم بدرید وکاغذ پنجره کرد


 

 

آن حرف که از دلت غمی بگشاید                                                   در صحبت دل شکستگان می باید             

                     

هر شیشه که بشکند ندارد قیمت                                                                    جز شیشۀ دل که قیمتش افزاید


 

عشّاق به غیر دوست عاری دارند                                    از حسرت آرزوی او بیزارند   

                                    

          وآنان که کنند طاعت از بهر بهشت                   عشّاق نیند بهر خود در کارند


                               

ای در طلب علوم در مدرسه، چند                                     تحصیل اصول وحکمت وفلسفه چند                      

           

هر چیز به جز ذکر خدا وسوسه است                                             شرمی زخدا بدار این وسوسه چند


 

خوش آنکه صلای  جام وحدت در داد                                          خاطر زریاضی وطبیعی آزاد    

                                         

در منطقۀ فلک نزد دست خیال                                                       در پای عناصر سر فکرت ننهاد


 

 

دیدی که بهائی چو غم از سر وا کرد                                                        از مدرسه رفت ودیر را مأوا کرد     

                                     

مجموع کتابهای علم رسمی                                                                                               از هم بدرید وکاغذ حلوا کرد


 

تا نیست نگردی ره هستت ندهند                                                          این مرتبه با همّت پستت ندهند   

                                           

چون شمع قرار سوختن گر ندهی                                                                    سر رشتۀ روشنی به دستت ندهند


 

بر در گه دوست هر که صادق برود                                                                  تا حشر زخاطرش علایق برود                                     

صد ساله نماز عابد صومعه دار                                                                                              قربان سرنیاز عاشق برود


 

تا بتوانی زخلق ای یار عزیز                                                                            دوری کن ودر دامن عزلت آویز 

                                     

انسان مجازیند این نسناسان                                                                                       پرهیز زانسان مجازی پرهیز

 

 

در مدرسه جز خون جگر نیست حلال                                                   آسوده دلی در آن محال است محال 

                                  

این طرفه که تحصیل بدین خون جگر                                                             در هر دو جهان جمله وبال است وبال


 

یک چند در این مدرسه ها گردیدیم                                                                           از اهل کمال نکته ها پرسیدم  

                                 

یک مسئله که بوی عشق آید از آن                                                                        در عمر خود از مدرسی نشنیدم


 

ما با می و مینا سر تقوی داریم                                                                                               دنیا طلبیم ومیل عقبی داریم                                             

کی دنیا و دین به یکدگر جمع شوند                                                                                  این است که نه دین ونه دنیا داریم


 

یا رب تو مرا مژده وصلی برسان                                                                    برهانیم از این نوع وبه اصلی برسان      

                             

تا چند از این فصل مکرر دیدن                                                                                       بیرون زچهار فصل فصلی برسان


 

 

تا از ره ورسم عقل بیرون نشوی                                                          یک ذره از آنچه  هستی افزون نشوی  

                             

من عاقلم ار تو لیلی جان بینی                                                                                  دیوانه تر از هزار مجنون نشوی


 

از نالۀ عشّاق نوائی بردار                                                                                          وز درد وغم دوست درآیی بردار     

                                    

از منزل یار تو ای سست قدم                                                                          یک گام زباده نیست پائی بردار

                        

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در سه شنبه بیست و دوم تیر 1389 و ساعت 8:45 |

از سر تو هر که با نشان خواهد بود             

مشغول حضور جاودان خواهد بود                              

گر بی تو بر اید دمی از دل امروز

فردا غم ان دوزخ جان خواهد بود


یک روی به صد روی همی باید دید       

یک چیز زهر سوی همی باید دید                        

پس هجده هزار عالم و هر چه در اوست

اندر سر یک موی همی باید دید


سری است برون زین همه اسرار که هست        

نوری است جدا زین همه انوار که هست                  

خرسند مشو به هیچ کاری وبدانک

کاری است ورای این همه کار که هست


میپرسیدی که چیست این نقش مجاز                  

گر بگویم حقیقتش هست دراز                                  

نقشی است پدید امده از دریائی

وانگاه شده به قعر ان دریا باز


ان سیل که از قوت خود جوشان بود                   

با هر چه که پیش امدش کوشان بود                        

چون عاقبت کار به دریا برسید

گوئی که همه عمر زخاموشان بود


ان سر عجب نه تو بدانی و نه من                

حل کردن ان نه تو توانی و نه من                         

یک ذره گر اشکارا گردد ان سر

یک ذره تو نیز بخوانی و نه من


در بند گره گشای میباید بود                             

گمره شده رهنمای میباید بود                                  

یک لحظه هزار سال میباید زیست

یک لحظه هزار جای میباید بود


تا چند کنی عزیمت دریا ساز                            

مردانه رو و خویش به دریا انداز                                 

گر هست روی در بن دوزخ مانی     

ور نیست روی خویش کجا یابی باز


میپنداری که حق هویدا گردد                               

یا پنهانی است که اشکارا گردد  

چون پیدا اوست و غیری پیدا نیست

چون غیری نیست بر که پیدا گردد


انجا که زمین را فلکی بینی تو                              

بسیار زمان چو اندکی بینی تو                                

هر گاه که این دایره از دور استاد

حالی ازل و ابد یکی بینی تو


در قعر دل خود سفرم میباید                          

در عالم کل یک نظرم میباید                                        

هر روز زتشنگی راهم صد بحر

خوردم تنها و دیگرم میباید


در عالم پر علم سفر خواهم کرد                    

وز عالم پر جهل گذر خواهم کرد                             

در دریاییکه نه فلک غرقه اوست

چون غواصان قصد گهر خواهم کرد


المنت و لله که نیم هر نففسی              

مشغول چو خلق بی خبر در هوسی                        

گر خصم شود هر دو جهانم

با دانم خود ندانم هیچ کسی


خواهی که ببینی تو به پیدایی راز                 

خود را ز ورای عقل سودائی ساز                           

گویی که هر چه اندر او مینگرم

چشمی است به صد هزار زیبائی باز


ای بلبل روح مبتلا مانده ای                           

که اندر پی این دام بلا مانده ای                            

خو کرده ای اندر قفس خانه تنگ

واگاه نه ای که که جدا مانده ای


ای مرغ عجب ستارگان چینه توست              

از روز الست عهد دیرینه توست                                

گر جام جهان نمای میجوئی تو

در صندوقی نهاده در سینه توست


ای وهم و خیل و حس تو رهزن تو                 

بشناس که نیست جان تو در تن تو                          

این سر زسر گزاف نتوان دانست

این جز به تفکر نشود روشن تو


ان نقطه که کیمیای دولت ان است                 

بگذر زجهان که بیخ ان در جان است                           

خواهی که تو ان پرده بدانی به یقین

اول به یقین بدان که نتوان دانست


تا عالم جهل خود نگردی به نخست         

هر اصل که در علم نهی نیست درست                

ای بس که دلم به خونابه بشست

در حسرت نایافت و نیافت انچه بجست


از ذره به اندازه ذرات مپرس                    

یک وقت نگهدار و زاوقات مپرس             

قصه چه کنی دراز در قصه بسوز

در صنع نگه میکن و از ذات مپرس


رازی که دل من است سر گشته ان                  

وز خون دو دیده گشتم اغشته ان                            

تا کی به سر سوزن فکرت کاوم

سری که کسی نیافت سر رشته ان


ان راز که پیوسته از ان میپرسم                        

در جان من است و از جهان نشان میپرسم                                    

تا هیچ کسی برون نیاید بر من

او در دل واز جهان نشان میپرسم


پیوسته دلم شیفته ان راز است

زان راز شگفت جان من با ناز است                           

گر محو شود هر دو جهان نیاید بسته

ان در که مرا به روی جانان باز است


تا چند از این غرور بسیار تو را                  

تا کی زخیال این نمودار ترا                               

سبحان الله کار تو کاری عجب است

تو هیچ نه ای و این همه کار ترا


وقت است که بحر و بر فرو اسایند                  

افلاک زیکدگر فرو اسایند                                               

وین جمله مسافران که بی ارام اند

یک ره ز سفر فرو اسایند


ای بس که دل تو بیم دارد در پیش                  

زان است که دل دو نیم دارد در پیش                             

چندین به وجود اندک تن بمناز

چون جان عدم عضیم دارد در پیش


پیوسته به چشم دل نظر باید کرد                   

وانگه به درون جان سفر باید کرد                           

خواهی که به زیر خاک خاکی نشوی

از حالت زندگان گذر باید کرد


چندان که نگاه میکنم حیرانی است

سرگشتگی و بی سر بی سامانی است                       

در بادیایه ای که دانشش نادانی است

گردون را ببین که جمله سرگردانی است


جز جان صفت جان که تواند گفتن                      

یک رمز بدیشان که تواند گفتن                                  

سری که میان من و جانان من است

جان داند و جانان که تواند گفتن


جانی که به رمز قصه جانان گفت                    

ببرید زبان و بی زبان پنهان گفت                            

تا کی گوئی واقعه عشق بگوی

چیزی که چشیدنی بود نتوان گفت

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در چهارشنبه نهم تیر 1389 و ساعت 14:9 |

          جملاتی برگزیده از تذکره الا ولیاء عطار نیشابوری

جملاتی از فضل عیاض

1:هرکه رااز تنها بودن وحشت بود وبه خلق انس دارداز سلامت دور است.

2:هر که سخن از عمل شمردسخنش اندک بودمگر در انکه اورا به کار اید.

3:هر که از خدا ترسد زفان او گنگ بود.

4:چون حق تعالی بنده را دوست دارد اندوهش بسیار دهد،وچون دشمنش دارد دنیا بر وی فراخ گرداند.

5:دنیا بیمارستان است وخلق در او چون دیوانگان ودیوانگان را در بیمارستان غلّ وقید باشد.

 

جملاتی از ذوالنون مصری در تذکره الا ولیاء

1:حکمت در معده ای قرار نگیرد که ازطعام پر باشد

2:صحّت تن در اندک خوردن وصحّت روح در اندکی گناه است.

3:علامت خشم خدای بر بنده ترس بنده از درویشی

4:دوستی با کسی کن که به تغیّر تو متغیّر نگردد.

5:هیچ طبیب ندیدم جاهلتر از انکه مستان را در وقت مستی معالجه کند.

یعنی سخن گفتن کسی راکه او را مست دنیا باشد بی فایده بود. پس گفت مست را دوا نیست مگر هشیار شود،انگاه به  دارو دوای او کنند.

6:هر چیز را عقوبت است،وعقوبت محبت آن است که از ذکر حق تعالی غافل ماند.

7:حقیقت معرفت اطلاع از حق است،بر اسرار بدانچه لطایف انوار معرفت بدان پیوندد.یعنی هم به نور آفتاب آفتاب را توان دید.

8:علامت محبّت حق ان است که ترک کند هر انچه اورا از خدای شاغل است تا او ماند و شغل خدای وبس.

9:توبه عوام از گناه است وتوبه خواص از غفلت.

10:طلب حاجت به زفان فقر کنند نه به زفان حکم.

11:وجد سرّی است در دل.

12:توکلّ از طاعت خدایان بسیار بیرون آمدن است وبه طاعت یک خدای مشغول بودن واز سببها بریدن.

13:رضا شاد بودن دل است در تلخی قضا.

14:سه چیز علامت اخلاص است. یکی آنکه مدح ودم نزدیک او یکی باشد وروئیت اعمال فراموش کند،وهیچ ثواب واجب ندارد در آخرت بدان عمل.

15:آنکه تاسف اندک می خوری برحق،نشان آن است که قدر حق نزدیک تو اندک است.

16:پرسیدند علامت خوف چیست؟گفت:آنکه خوف وی را ایمن گرداند از همه خوفهای دیگر.

 

جملاتی از بایزید بسطامی:

1:توبه از معصیت یکی است واز طاعت هزار.یعنی عجب در طاعت بدتر از گناه.

2:دنیا اهل دنیا راغرور در غرور است وآخرت اهل آخرت را سرور در سرور،ودوستی حق اهل معرفت را نور در نور.

3:علامت شناختن حق گریختن از خلق باشد وخاموش بودن در معرفت او.

4:هر که به حق مبتلا گشت مملکت از او دریغ مدارید واو خود به هر دو سرا سر فرود نیارد.

5:عشق او در آمد وهر چه دون او بود برداشت واز ما دون اثر نگذاشت تا یگانه ماند چنانکه خود یگانه است.

6:این قصه را اَلَم باید که از قلم هیچ نیاید.

7:هر که خدا را داند زبان به سخنی دیگرجز یاد حق نتواند گشاید

8:یا چنان نمای که هستی یا چنان باش که می نمایی.

9:قبض دلها در بسط نفوس است وبسط دلها در قبض نفوس است.

10:نفس صفتی است که هرگز نرود جز به باطل.

11:حیات در علم است وراحت در معرفت ورزق در ذکر.

12:توکلّ زیستن را به یک روز باز آوردن است واندیشه فردا پاک انداختن.

13:ذکر کثیر نه به عدد است لکن به حضور بی غفلت است.

14:گفتند:راه به حق چگونه است؟گفت:غایب شدن از راه وپیوستن به الله.

15:گفتند:چرا مدح گرسنگی می گویی؟گفت:اگر فرعون گرسنه بودی هرگز «انا ربکم الا علی»نگفتی.

16:هرگز متکبّر بوی معرفت نیابد.

17:گفتند نشان متکبر چیست؟گفت در هژده هزار عالم نفسی بیند خبیث تر از نفس خویش.

    

 

                  جملاتی چند از حارث محاسبی

1:تفکر اسباب را به حق قایم دیدن است.

2:در همه کارها از سستی عزم حذر کن که دشمن در این وقت برتو ظفر یابدوهر گاه فتور عزم دیدی از خود هیچ آرام مگیر وبه خدای پناه ببر.

 

                 

                 جملاتی از سهل بن عبالله الشتری

1:هر که خدای را نپرستد به اختیار خلقش باید پرستیدن به اضطرار   

2:حرام است بر دلی که به غیر خدای آرام تواند گرفت که هرگز بوی یقین به وی نرسد.

3:اگر بلا نبودی به حق راه نبودی.

4:هرکه بر نفس خود مالک شد عزیز شد وبر دیگران نیز مالک شد.

         

                           جملاتی از سری سقطی

 

1:هر معصیت که از سر شهوت بودامید توان داشت به امرزش آن وهر معصیت که آن به سبب کبر بود اید نتوان داشت به آمرزش آن زیرا که معصیت ابلیس از کبر بود وزلّت آدم از شهوت.

2:اگر کسی در بستانی بود که درختان بسیار باشد،بر هر برگ درخت ،مرغ نشسته وبه زبان فصیح گوید«السلام علیک یا ولی الله»انکس نترسد که آن مکر است واستدراج،بر وی بباید ترسید.

3:علامت استدراج کوری است از عیوب نفس.

4:مکر قولی است بی عمل.

5:هر که قدر نعمت نشناسد زوال آیدش از آنجا که نداند.

6:زبان تو ترجمان دل توست وروی توائینه دل توست.بر روی تو پیدا شود آنچه در دل پنهان داری.

7:مقدار هر مردی در فهم خویش بر مقدار نزدیکی دل او بود به خدای.

8:شوق برترین مقام عارف است.

9:عارف آن بود که خوردن وی خوردن بیماران بودوخفتن وی خفتن مار گزیدگان وعیش وی عیش غرقه شدگان بود.

10:قویترین خلق ان است که با خشم خویشتن برآید.

 

                         

 

                            جملاتی چند از جنید بغدادی

 

1:خنک آنکس که او را در همه عمر یک ساعت حضور بوده است.

2:شریف ترین نشستها وبلندترین نشستی این است که با فکرت بوده در میدان توحید.

3:دل دوستان خدای جای سّر خدای است وخدای سّر خود را در دلی ننهد که در وی دوستی دنیا بود.

4:غافل بودن از خدای سخت تر آز انکه در آتش شدن.

5:هر که نشناخت خدای را هرگز شاد نبود.

6:به رعایت حقوق نتوان رسید مگر به حراست قلوب.

7:هر که میان خود وحضرت خدای توبرۀ طعام نهاده است انگاه خواهد که لذّت مناجات یابد این هرگز نبود.

8:بلا چراغ عارفان است وبیدار کنندۀ مریدان وهلاک کنندۀ غافلان.

9:هر که را همّت است او بینا است وهر که را ارادت است او نابینا است.

10:اجماع چهار هزار پیر طریقت است که نهایت ریاضت این است که هر گاه دل خود طلبی ملازم حق بینی.

11:معرفت مشغولی دل است به خدای تعالی.

12:حق تعالی حرام گردانیده است محبت بر صاحب علاقت.

13:به محبت خدای به خدای نتوان رسید تا به جان خویش در راه او سخاوت نکنی.

14:توکلّ آن است که خدای را باشی چنانکه پیش از این که نبودی خدای رابودی.

15:گفتند: عزیزترین خلق کیست؟گفت درویش راضی

16:گفتند هیچ فاضل تر از گریستن است؟گفت گریستن بر گریستن.

17:گفتند بنده کیست؟گفت آنکه از بندگی کسان دیگر آزاد بود.

18:گفتند راه به خدای چگونه است؟گفت دنیا را ترک گیر یافتی وخلاف هوا کردی به حق پیوستی.

19:گفتند حجاب سه است،نفس وخلق ودنیا گفت:این سه حجاب عام است وحجاب خاص سه است:دید طاعت ودید ثواب ودید کرامت.

20:گفتند فرق میان دا مومن ومنافق چیست؟گفت دل مومن در ساعتی هفتاد بار بگردد،ودل منافق هفتاد سال بریک حال بماند.

21:حیات هر که به نفس بود موت او به رفتن جان بود،وحیات هر که به خدای بود او نقل کند از حیات طبع به حیات اصل،وحیات بر حقیقت این است وهر چشمی که به عبادت حق تعالی مشغول نبود نابینا وبه هر زبان که به ذکر او مستغرق نیست ،گنگ به، وهر گوشی که به حق شنیدن مترصّد نیست کر، به وهر تنی که به خدمت خدای در کار نیست مرده به.

22:گفتند دلیل چیست به خدای:گفت خدای. گفتند پس حال عقل چیست:گفت عقل عاجزی است وعاجز دلالت نتواند کرد جز بر عاجزی که مثل او بود.

 

                      واصل بن عطا

 

1:هر که به چیزی دون خدای ساکن شود بلای او در آن چیز بود.

2:هلاکت اولیاء به لحظات قلوب است وهلاکت عارفان به خطرات اشارات وهلاکت موحدان به اشارات حقیقت.

3:عقل آلت عبودیت است نه اشراف بر ربودیت.

 

 

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در دوشنبه هفتم تیر 1389 و ساعت 7:35 |

چند سخن از آندره ژید نویسنده و ادیب فرانسوی دربارۀ خداوند:(به نقل از کتاب مائده های زمینی)

ناتانئیل ،آرزو مکن که خدا را جز در همه جا، درجایی دیگر بیابی.

هر آفریده ای نشانۀ خداوند است، اما هیچ آفریده ای نشان دهندۀ او نیست. همین که آفریده ای ،نگاهمان را به خویش معطوف کند، ما را از راه آفریدگار باز میگرداند.

هر جا بروی جز خدا نخواهی دید ،منالک میگفت خدا همان است که در پیش روی ماست.ناتانئیل، همچنان که میگذری ،به همه چیز نگاه کن و در هیچ جا درنگ مکن ،به خودت بگو که تنها خداست که گذرا نیست.

ناتانئیل: ای کاش زیبایی در نگاه تو باشد نه در آن چیزی که به ان مینگری.

ناتانئیل ،من به تو شور و شوق را خواهم آموخت .اعمال ما وابسته به ماست، همچنان که روشنائی به فسفر.درست است که ما را میسوزاند، اما برایمان ،شکوه و درخشش به ارمغان می آورد. و اگر جان ما ارزشی داشته باشد ،برای این است که سخت تر از جانهای دیگر سوخته است. ناتانئیل خدا را از خوشبختی ات جدا مدان .

ناتانئیل: به تو خواهم آموخت که زیباترین هیجانهای شاعرانه، هیجانهایی است که از درک هزار و یک دلیل وجود خداوند، به آدمی دست میدهد .ناتانئیل ،هر چیز به هنگام خود فرا میرسد. هر چیز زادۀ نیاز خویش است و به عبارتی هیچ نیست جز نیازی تجسّم یافته....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

§        

§       تعالی زندگی،یک زندگی رها شده از هر طرح  محدود و حقیر و از هواهای آنی:لذّت جسم، عشقهای زودگذر، میل به قدرت و حتی عشق به دانش، نه فقط ما را به سقوط و پستی نمیکشاند، بلکه بلندی و رفعت میبخشد.در چنین حیاتی متعالی، انسان جز به "کمال" قانع نمیشود.زیرا متناهی هیچگاه نفس مایل به لایتناهی را ارضا نمی کند...(مریس بلوندل)

 

 

§       یک دیدگاه شاکرانه درباره خداوند،کاملترین پرستش است(گات هلد ابرایم سینگ)

§       اگر زندگی را با جستجوی خدائی اغاز کنید که در پیرامون شماست هر دم یک عبادت می شود.(فرانک بیانکو)

§       یادتان باشد اثر انگشت خداوند،روی همه چیز وجود دارد(ریچارد کارلسن).

§        

§       وجدان صدای خداوند است.(لامارتین)

§       نمی توانیم بدون واسطه در حضور خداوند قرار بگیریم مگر انکه سکوت درون وبیرون را بر خود تحمیل کنیم.(مادر ترزا)

§       طبیعت هنر خداوند است.

§       پرهیزگاری ،هر کسی را در یک لحظه پر خطر می ازماید ودرست می کند(فردریش شیلر)

§       عبادت، گستردن جان است بر کرانه هستی وامیزش انسان است بااکسیرحیات(جبران خلیل جبران)

§       ترجیح می دهم روی موتور سیکلت باشم وبه خدا فکر کنم تا این که در کلیسا باشم وبه موتور سیکلت فکر کنم.(مارلون براندو)

§       همه ما ارزشمندیم وهمگی هدایایی از جانب خداوند هستیم(آنتونی رابنز)

§       دانستن هدف زندگی یا دانستن بهترین راه خدمت به خدا کافی نیست افکار خدمت را به عمل دراور،راه،خویش را نشان می دهد.(پاتولو کوئیلو)

§       خداوند به هر پرنده ای دانه می دهد ،اما ان را در داخل لانه اش نمی گذارد(جی جی هالند)

§       مذهب ریشه فلسفه وجودی انسان است.(الوست ویلهم شلگل)

§       یک پرنده کوچک که زیر برگها اواز می خواند،برای اثبات خدا کافی است(ویکتور هوگو)

§       احساس جدائی از خداوند،تنها کمبودی است که شما براستی نیازمند برطرف کردن ان هستید(وین دایر)

§       خدا دایره ای است به مرکز همه جا ومحیط هیچ جا(امید وکلس)

§       در میان همه رنجها ومصیبتها تنها یاد خداوند انسان را ارامش می بخشد(جرجی زیدان)

§       بهترین مکان برای یافتن پروردگار،یاغ وجودت است. می توانی اورا در انجا جستجو کنی(جرج برنارد شاو)

 

§       دعا اتحاد آگاهانه با شعور کیهانی است.دعا التماس وزاری نیست بلکه همدلی ویگانگی با خداست.(حولیا ستن سیرز)

§       خداوند راهها وچاههائی دارد که تو را حیران خواهد کرد(اسکاول شین).

§       جائی که راه نیست خداوند راه می گشاید(اسکاول شین).

§       خدا را باور کنید برای اینکه به این باور محتا جید.(ایمانوئل کانت)

§       مطالعه اجمالی وجزئی در فلسفه،فرد را به تفکر وبی دینی وا می دارد.اما اگر به فلسفه عمیق بیندیشد،اورا به سمت دین متوجه می سازد.(فرانسیس بیکن)

§       انسان مذهبی سعادتمند است، هر جا که باشد در معبد است.انسان سعادتمند معبد خود را همراه دارد(اشو).

§       دانش بدون دین لنگ است،دین بدون دانش کور(البرت انیشتن)

§       در انجام هر کاری ،نیاز به خداوند وخدمت به مردم را در نظر داشته باشید که این شیوه زندگی معجزه افرینان است(وین دایر)

§       وقتی خدا می خواهد کسی را تربیت کند او را به مدر سه های پر زرق وبرق نمی فرستد، بلکه او را در مدرسه احتیاج تعلیم می دهد(جان ماکسول)

§       هیچ کسی نمی تواند خدا را برای دیگران توصیف کند .زیرا به محض اینکه توانست خدای خویش را وصف کند،دیگر او خدا نبوده،بلکه مثل من وشماست.(موریس متر لینگ)

§       عظمت خدای هر کس به بزرگی مغز اوست وبه بیان دیگر،بزرگی خداوند به قدر شایستگی ماست.(موریس مترلینگ)

§       خوشبخت کسی است که خداوند دلی پر احساس به او ارزانی کرده باشد.(ویکتور هوگو)

 

 

§       سر بر گریبان فرد بر،از دل خویش بپرس انچه را که می داند(شکسپیر)

§       به من بگو قبل ازامدن به این دنیا کجا بودی؟تا بگویم بعد از مرگ به کجا می روی(شوپنهاور)

§       ره اورد سفر در درون ادمی،به جز خرد وپیشرفت نبیت(ارد بزرگ)

§       برترین  دانش ها،یزدان پرستی است.(بزرگمهر)

§       همه می خواهند بشریت را عوض کنند،دریغا که هیچ کس در این اندیشه نیست که خود را عوض کند(لنو تو لستوی)

§       ما از جنس رویا هایمان هستیم(شکسپیر)

§       هر جا ودر هر موقعییت خدا همراه شماست(اپیکتیوس)

§       از ملکوتی که در ذرات خود دارید آگاه باشید وتماسی هشیارانه با خدا برقرار کرده وبا خود ودیگران به عنوان تجلیات ومظاهر خدا رفتار کنید(وین دایر)

§       همان انرژی اسمانی که کائنات را آفریده وگردش وچرخش کهکشانها را نظم بخشیده در یکایک یاخته های تن ما وسایر موجودات نیز جاری است(وین دایر)

§       خداوند در درون هر یک از ما رسولی قرار داده است تا ما را به راه روشن کند.با ا ین وجود بسیاری هنوز در بیرون از خود به دنبال زندگی می گردند(جبران خلیل جبران)

§       در هر چیز وهر کس نشانه های خدا را ببینید.(وین دایر)

§       ضرورت دارد برملامت هر چیز وهر کس خط بطلان بکشید ودر عوض نهال شناخت را در درون بکارید ونتیجه بگیرید(وین دایر)

§       در میان همه اسرار،یک حقیقت واضح وقطعی وجود دارد وان این است که فوق انسان یک نیروی ازلی وابدی وجود دارد(هربرت اسپنسر)

§       اگر ایراد گیر باشید وجهانیان را ملامت کنید،برکتها را دفع می کنیدوتنها اوضاع وشرایط منفی ومحدود را به سوی زندگیتان جذب می کنید.(کاترین پاندر)

§       تنها خدا حقیقت است وهر چیز دیگر عاری از حقیقت.(کاترین پاندر)

§       تعصب در علم وفلسفه مانند هر تعصب دیگر ،نشانه خامی وبی مایگی است وهمیشه به  زیان حقیقت تمام می شود.(ابوعلی سینا)

§       خداوند تو را دانش بخشیده است تا با فروغ ان،هم اورا بستائی وهم سستی توانمندی خویش را به دیده اوری.(جبران خلیل جبران)

§       سر گشتگی ،آغاز دانش است(جبران خلیل جبران)

§       عالم هستی کامل وتمام عیار است وهیچ چیز در ان اتفاقی نیست،تمام اجزا واشکال ورویدادهای ان به گونه ای عالی وبا شکوه بهم پیوسته ومتحد است(وین دایر)

§       خرد ونیروی لایتناهی سهمی از هوش ودرایت خود را در تمام موجودات هستی دمیده وبه گل وگیاه امکان رشد داده وبه منظومه های اسمانی نظم بخشیده(وین دایر)

§       اگر به دقت به کودکی توجه کنید،اعجاز خلقت را در وجودش خواهید یافت(وین دایر)

§       طبیعت هنر خداست،(دانته)

§       شالوده جهان هستی ،بر عشق استوار است.(پی یر تیلارد چاردین)

§       راه عشق راه پیوند با جهان است(وین دایر)

§       عشق را کنار گذارید وانچه از این سیاره خاکی باقی می ماند یک گورستان است(رابرت)

§       عشق چیزی است که تو را زنده نگه می داردحتی پس از مرگ،عشق چگونه زنده ماندن است(مری شوارتز)

§       عشق انسان به خداوند،با عشق او به سایر ابنای بشر اثبات می شود(دالائی لاما)

§       اگر بدانیم که جوهر وساختارمان از عشق است،همه چیز یعنی عشق(کاترین باندر)

§       عشق را  (طبیب کاینات) خوانده اند،زیرا اگر عبارتهای تاکیدی مربوط به ان در دل یا به صدای بلند تکرار شود ،قدرت شفای هر گونه نا خوشی را دارد (کاترین پاندر)

§       هنگامی که کارخود را تمام وکمال به خدا بسپارید،از هر وضعییت به ظاهر مخالف برکت هایی عظیم به سوی شما سرازیر می شود.(اسکاول شین)

§       هر انچه را بتوانیم تصور کنیم ،به یاری خدا می توانیم به دست اوریم(کاترین پاندر)

§       احساس حضور خدا را ، به عادت بدل کنبد،تا لحظه ای از یاد خدا غافل نشوید(اسکاول شین)

§       مقصود غایی ونهایی زندگی،شناخت خداست(وین دایر)

§       خدا را با خود همراه بدانید وهیچ گاه با او احساس غریبی نکنید(وین دایر)

§       اخر تو چگونه خدا را داری واز این نکته بی خبری؟خدا داشتن یعنی او را دیدن،اما به او نمی نگرند(اندره ژید)

§       عظمت خدای هر کس به بزرگی مغز اوست وبه عبارت دیگر، بزرگی خدا

§       هرچیزرافقط از ذات­کل­متوقع باشید،ودل خودرابه درهاودروازه ها خوش نکنید(اسکاول شین)

§       هر افریده نشانی از افریدگار دارد،اما هیچ کدام یکراز اورا باز نمی نماید(اندره ژد)

§       هرانچه دانش ما بالاتر برود.به همان اندازه خداوند را بزرگتر از انچه هست خواهیم یافت(مریس متر لینگ)

§       بخواهید تا به شما داده شود.بطلبید که خواهید یافت.به خدا تقرب جویید تا به شما نزدیک شود(اسکاول شین)

§       خداوند معجزه های خود را به شیوه های اسرار آمیز به انجام می رساند(اسکاول شین)

§       همین که نگاه ما به افریده ای درنگ کند،این توجه­ماراازافریدگار باز می دارد(انده ژید)

§       یک نفس با خدا زدن،بهتر از همه اسمان وزمین است(ابوالحسن خرقانی)

§       هیچ چیز بجز خدا تشنه کام معرفت را سیراب نمی کند(پاسکال)

§       جز،خواست خدا خواست دیگری وجود ندارد(اسکا ول ویشن)

§       عشق الهی قدرتمند ترین عنصر عالم است وهرچه را که همجنس خود نباشد،از میان برمی دارد(اسکاول شین)

§       اگر بگوییم خدائی وجود ندارد ،مانند این است که بگوئیم ،فرهنگ لغات در اثر یک تغییر در چاپخانه پدید امده است(آنتونی رابینز)

§       ما نمی توانیم به طور کامل ذات خدا را درک کنیم،زیرا ما خدا نیستیم،اما میتوانیم به شعور خود مجال دهیم تا با تجلیات شهود خداوند رشد یابد(جبران خلیل جبران)

§       خداشناسی جز از طریق ایمان ممکن نیست(لئو تولستوی)

§       ذات کبریائی خداوند قابل ادراک وابصار نیست،فروغ او است که در باطن وظاهر اشیاء جلوه گر است(ابوعلی سینا)

§       بلی خداوند وجود دارد وبدون او زندگی بی مفهوم وغیر قابل تحمل می شود(ژاک روسو)

§       اگر کسی ازمردم می ترسد،او به خداوند معتقد نیست(لئو تولستوی)

§       وقتی با فهم ناچیز خود به تفکرمی پردازیم،در مقابل همه ان عظمت سر بهسجده می نهیم وخالق را ستایش می کنیم(جوها نزلیر)

§       گریز نداریم جز اینکه بر سر ایمان بخدا شرط بندی کنیم،اگر شرط را ببریم،همه چیز را برده ایم واگر ببازیم هیچ چیزی از دست نداده ایم.(پاسکال)

§       بخشش خدا به اندازه نیت انسان است(امام علی)

§       بهترین راه شناخت خدا ،دوست داشتن بسیاری از چیزهاست

§       در اثار راز امیز خدا تامل کن که راهش از اعماق عظیم زمان می گذردوتاریخ از  او پرده بر می دارد(توماس کارلا یل)

§       در هر موجودی پرتو نور خداوند ساطع است ودر هر ذره ای از ذرات،این نشان موجود است که اوست ان خدای یگانه که هستی هر هستی به هستی اوست(ابو علی سینا)

§       خدا قادر است تو را به هر چیزی که خواهانش هستی برساند،مشروط به اینکه همه چیز را در دست با کفایت باریتعالی بگذاری.(املیا جکسون)

§       نمی شود بی خدا زندگی کرد،به زودی احساس خواهید کرد تنها از روی لجبازی است که ایمان نمی اورید،چرا که دنیا ان گونه که شما می خواهید ساخته نشده است(لئو تولستوی)

 

§       خدای منان دوست ندارد بیشترین بنده را داشته باشد،بلکه دوست داردبندگانش در تعدادی هرچه بالاتر وبی شمارتر خدای گونه وعمل کنند(نیل دونالد والش)

§       می دانم که،خدائی وجود دارد(کارل یونگ)

§       کسی که به درگاه خدا نیایش می کند،به نیروی لا یزال او ملحق می شود(استفان کاوی)

§       همان گونه که همه شما در نزد خداوند یگانه هستید،هر یک از شما نیز باید در معرفت خویش از خداوند وفهمش در زمین نیز یگانه باشد(جبران خلیل جبران)

§       خدا ،هادی وراهنمای انسان مشتاق است(اشیلوس)

§       شما بخشی از جوهره خدا هستسد،چرا از اصالت وجود خود غافل اید؟چرا فکر نمی کنید که از کجا امده اید؟(اپیپکتیوس)

§       اگر می خواهید خدا را بشناسید،در پی کشف رازها نباشید،بلکه به گردا گرد خویش نگاه کنید.اورا خواهید دید(جبران خلیل جبران)

§       اگر خدا در همه جا حی وحاضر است پس مکانی را نمی توان یافت که از خدا در انجا حضور نداشته باشد.وجود شما هم مشمول این قاعده است( وین دایر)

§       سپاسگزاری یکی از شیوه های شناخت حضور خدا در همه چیز است(وین دایر)

§       تو ای انسان،خواهان ان هستی که دنیا را با چشمان خداوند ببینی ورازهای جهان دیگر را با فکر بشری کشف کنی؟چنین است ثمرات بی خبری(جبران خلیل جبران)

 

§       با داشتن اراده قوی مالک همه چیز هستید(گوته)

§       تنها شرط رسیدن به پیروزی داشتن اراده قوی است شرایط دیگر اهمییتس ندارد(گوته)

§       در درون جسارت ،نبوغ وقدرت سحر امیزی نهفته است(گوته)

§       کسی که دارای عزمی راسخ است،جهان را مطابق میل خود عوض می کند(گوته)

§       کوشش اولین وظیفه است

§       هر انچه را که می توانید انجام دهید ویا در رویای خود می بینید که قادر به انجام ان هستید شروع کنید،جسارت در بطن خود ،نبوغ وقدرت جاودانه ای را نهفته دارد.

§       نیاسائید زندگی در گذر است،بروید ودلیری کنید،پیش از انکه بمیرید،چیزی نیرومند ومتعالی از خود بجای گذاربد،تا بر زمان غالب شوید(گوته)

§       در دنیا باید از یک چیز ترسید وان خود ترس است(ناپلئون بناپارت)

§       اولین شرط توفیق شهامت وبی باکی است(ناپلئون)

§       کسی که می ترسد شکست بخورد حتما شکست خواهد خورد(ناپلئون)

§       پیروزی یعنی خواستن(ناپلئون)

§       الماس را جز در قعر زمین نمی توان یافت وحقایق را جز در اعماق فکر نمی توان کشف کرد(ویکتور هوگو)

§       انسان بزرگتر از یک جهان وبزرگتر از مجموعه جهانهاست،در اتحاد جان با تن رازافرینش نهفته است(هنری گیلر)

§       ادمی تنها زمانی در بند رویدادهای روزمره نخواهد شد که در اندیشه ای فراتر از انها در حال پرواز باشد(ارد بزرگ)

§       هیچ چیزی به اندازه تمرکز انرژی روی محدودی از هدف ها به زندگی تان توان ونیروی بیشتر نمی دهد(نیدو کوبین)

§       یکی از ناشناخته ترین لذتها در زندگی حرف زدن با خویشتن است(فرانسیس رواتر)

§       رمز رسیدن به هدفها شرطی کردن ذهن است.دست کم روزی دو بار هدفهائی را که نوشته اید بررسی کنید.(انتونی رابینز)

§       هر واقعه ابتدا به صورت رؤیاست،آنگاه اتّفاق میافتد(کارل سندبرگ)

§       در تاریخ جهان هر لحظۀ عظیم و تعیین کننده ،پیروزی نوعی عشق است(امرسون)

§       هرگز تاریکی به نور، و بیتفاوتی به تلاش و حرکت مبدّل نمیشود، مگر به کمک عواطف.(کارل یونگ)

§       هرگز کسی به دستاورد دلپذیری نرسیده است ،مگر آنکه در گوشه ای از وجود خود، به چیزی برتر از شرایط زمانه ایمان داشته یاشد.(بروس بارتون)

§       اگر کارهایی را که قادر به انجامشان هستیم ، انجام میدادیم، خودمان جداً شگفت زده میشدیم.(توماس ادیسون)

§       روزی، پس از آنکه بر نیروی بادها، امواج، جزر و مدّ دریا و جاذبه مسلّط شدیم، نیروی عشق را متوجّه خداوند خواهیم کرد. آنگاه انسان برای دوّمین بار در تاریخ جهان، انسان آتش را کشف خواهد کرد(تیلارد دو شاردن)

§       در زندگی، نکتۀ با مزه ای است ، اگر چیزهای متوسّط را نپذیرید، اغلب اوقات بهترینها نصیبتان خواهد شد.(سامرست موآم)

§       ذهن ما، جایگاهی است که در ان، وجود ما جهنّم را به بهشت و بهشت را به جهنّم بدل میسازد.(جان مولتون)

§       بجای ایرادگیری چاره اندیشی کنید(هنری فورد)

§       آرامش خاطر در آنست که مو سیقیدان، آهنگ بسازد، نقّاش پرده بکشد و شاعر شعر بسراید.(آبراهم مزلو)

§       انسان مولود شرایط نیست. شرایط مخلوق انسان است.(بنیامین دیزرائیلی)

§       شیمیدانی که از قلب خود، عناصر شفقت، احترام ، آرزو،توجّه، تأسّف،شگفتی،و بشایش را استخراج و آنها را با هم ترکیب میکند،اتمی را میسازد که عشق نام دارد.(جبران خلیل جبران)

§       انسان زاده شده است که زندگی کند، نه اینکه خود را برای زندگی آماده نماید.(بوریس پاسترناک)

§       در زیر هر اندیشه ای، باوری است، همچون پرده ای که بر روح ما کشیده باشند.(آنتونیو ماکادو)

§       آنجه شکل و نحوۀ زندگانی مارا مشخّص میکند،نه وقایع بیرونی، بلکه نظام اعتقادی و تعبیر و تفسیری است که از وقایع بیرونی داریم.(آنتونی رابینز)

§       مصرف دارو همیشه لازم نیست، امبا ایمان به مؤثّر بودن معالجه همیشه لازم است.(نرمان کازینز)

§       تنها با چشم دل است که میتوان به درستی دید، چشم سر آنجه را که ضروری است نمیبیند(آنتوان دوسن اگزوپری)

§       ما بوسیلۀ اندیشه های خود ترقّی مکنیم و از نردبان تصوّری که از خویشتن داریم بالا میرویم(اوریسون سوئت ماردن)

§       همۀ ما همیشه بر اساس تصویری که از خویشتن داریم عمل میکنیم، خواه این تصویر، دقیق باشد، خواه نباشد،زیرا یکی از قویترین نیروهایی که در ذات بشر وجود دارد نیاز به اثبات است.(آنتونی رابینز)

§       دلی که پر از محبّت باشد، برای همه چیز جا دارد، و اگر خالی از محبّت باشد برای هیچ چیز جا ندارد(آنتونیو پورشیا)

 

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در یکشنبه ششم تیر 1389 و ساعت 11:59 |

1: آلبرت انشتین: انشتین، مشهورترین دانشمند عصر حاضر بود و کارهای و آثار او انقلابی در تفکرات بشر دربارۀ زمان و جاذبه و تبدیل ماده به انرژی ایجاد نمود(E=mc^2).یکی از جملات مشهور او این است «دانش بدون ایمان فلج است و ایمان بدون دانش کور است).

دائرةالمعارف بریتانیکا از انشتین به این صورت یاد کرده است «او به شدت منکر کفر و الحاد بود .به یکی از فیزیکدانان جوان گفته بود: من میخواهم بدانم که خداوند چگونه این جهان را ایجاد کرده است.من علاقه مند به این پدیده و آن پدیده نیستم.من علاقه ای در طیف این عنصر و آن عنصر نمیبینم ، من میخواهم اسرار آفرینش را دریابم، بقیّه جزئیات اند.»

بشر پس از اشنا شدن با فیزیک جدید همین قدر می تواند ادعا کند که با الفبای کتاب افرینش اشنا شده است نه بیشتر(انیشتن)

در عالم مجهول، نیروی عاقل وقادری وجود دارد که جهان گواه اوست(انیشتن)

من می خواهم بدانم(خدا)چگونه این جهان را افریده است.علاقه ای به این پدیده یا ان پدیده ندارم. در (طیف)این عنصر یا ان عنصر لطفی نمی بینم.من می خواهم اندیشه های (او) را بدانم"ما بقی جزئیات است.(البرت انیشتن).

§       نکتۀ مهم این است که هرگز دست از پرسش نکشیم. کنجکاوی همیشه موجب شور و هیجان است. انسان هنگامی که به رازهای ابدیّت،زندگی،و ساختار شگفت انگیز واقعیّت میاندیشد،بی اختیار دچار هراس و حیرت میشود.کافی است که انسان بکوشد تا هر روز، اندکی از این اسرار را دریابد. هرگز کنجکاوی مقدّس را از دست ندهید.(آلبرت اشتین)

§       نگران اینده نیستم خودش به زودی خواهد امد.

§       تخیل مهمتر از دانش است.

§       اطلا عات به معنی دانش نیست.

§       عشق نسبت به وظیفه معلم بهتری است.

§       سعی نکنید موفق شوید بلکه سعی کنید با ارزش شوید.

§       تنها منبع دانش تجربه است.

§       جستجوی حقیقت با ارزش تر از تصاحب ان است.

§       عاشق سفر هستم ولی از رسیدن متنفرم.

§       سیاست مشکلتر از فیزیک است.

§       من هوش خاصی ندارم ،ولی شدیدا کنجکاوم.

§       حقیقت ان چیزی است که از ازمون تجربه،سر بلند بیرون اید.

§       زندگی مثل دوچرخه سواری است،برای حفظ  تعادل باید حرکت کنید.

§       مثال زدن،فقط یک راه اموزش نیست ،تنها راه است.

§       مسلما نیروی جاذبه هیچ مسئولیتی در قبال افتادن انسانها در عشق ندارد.

§       هیچ کس به خرد غائی نمی رسد مگر اینکه در خود جستجو کند.(انیشتن)

 

 

2:فرانسیس بیکن :فیلسوفی که به شدت مخالف کفر و الحاد بود و اعتقاد داشت که تفکّرات الحادی به خاطر فلسفۀ ضعیف و سطحی بوجود می آید. او میگفت: « یک فلسفۀ سطحی ممکن است تفکرات الحادی پدید آورد ولی غور و تعمّق بیشتر در فلسفه انسان را به خداپرستی سوق میدهد.»

 

3: کپلر : او نیز از دانشمندان با ایمانی است که ایدۀ گردش سیارات به دور خورشید را ارائه کرده است

4: گالیله :دانشمند بزرگی که کارهای کپلر را دنبال کرد و در نهایت کار او را تکمیل کرد و ثابت کرد که سیارات به دور خورشید می چرخند. او میگفت که کارهایش تعبیر و تفسیر کتاب مقدّس است.

 

5: دکارت : ریاضیدان و فیلسوف فرانسوی که پدر فلسفۀ مدرن نامیده میشود. او عمیقاً فردی مذهبی  و کاتولیک بود. بعد از 24 سالگی در اثر یک پیشامدی به همه چیز شک کرد و سپس اولین پایۀ اعتقادی خود را از آنجائی محکم کرد که گفت: « من  فکر میکنم، پس هستم ».به هر حال اعتقاد به خدا قلب فلسفۀ او را تشکیل میدهد.

 

§       زمانی که خداوند ما را خلق می نمود تصور فطری خویش را در ذهن ما مهر نمود.(دکارت)

 

 

6:اسحاق نیوتن : در نور ، مکانیک و ریاضیات کارهای بسیار بزرگ و برجسته ای انجام داده است. او قلباً دیندار و پارسا منش بود. از گفته های اوست که : « سیستم بسیار زیبای منظومۀ شمسی و دنباله دارها تنها از یک منبع با تدبیر هدایت میشود و تحت مالکیت و قلمرو ِ وجودِ  باهوش و مقتدر میباشد».

 

7: ربرت بویل : کارهی بزرگی در شیمی و فیزیک انجام داده است . او فردی با ایمان بود و مقاله ای بر ضدّ الحاد منشر کرد و در ان مقاله از الحاد به عنوان "افسانۀ مدرن " یاد کرد.

 

8: مایکل فارادی : کارهای او در الکتریسیته و مغناطیس نه تنها انقلابی در فیزیک بوجود آورد ،بلکه منجر به اختراع وسایلی شد که در زندگی روزمرۀ ما استفادۀ گسترده ای دارند .

کامیوتر، تلفن و ارتباطات و ... همگی از کارهای او نشأت میگیرند.

او فردی مذهبی و خداشناس بود و باورهای مذهبی او تأثیر عمده ای در تعبیر و تفسیر او از جهان داشت.

9: ماکس پلانک : کارهای بسیاری در فیزیک انجام داد ، اما بیشترین شهرت او به خاطر تئوری کوانتوم  میباشد که انقلابی در درک بشر از دنیای اتم و ساختار اتمها ایجاد کرد. در سال 1937 پلانک در مقاله ای عنوان کرد که « خداوند در همه جا حضور دارد...»

از گفته های اوست که « هم  دین و هم دانش هر دو مبادرت به نبردی خستگی ناپذیر بر علیه کفر و الحاد و تعصّب کرده اند و همچنین بر علیه خرافه گرایی  و مقصد دین و دانش به سمت خداوند است.». سخنان ذیل همگی از ماکس پلانک میباشد:

 

·       هر کسی که جداً متعهّد به کارهای علمی باشد، تشخیص میدهد که بر دروازۀ ورود به دانش نوشته شده است : شما باید به خداوند ایمان داشته باشید، این خصوصیتی است که دانشمندان نمیتوانند آن را انکار کنند.(ماکس پلانک در کتاب دانش به کجا میرود 1932)

·       هم دانش و هم مذهب الزام و تأکید بر ایمان به خدا دارد .برای مؤمنین خداوند در ابتدای هر چیز است و برای فیزیکدانان خدا در پایان تمام محاسبات و مطالعات است. برای قالبگیر خدا بنیان و اساس است .خداوند تاج هر بنای باشکوه  در قلمرو دانش و هر قلمرو دیگری است.(ماککس پلانک در کتاب دین و دانش طبیعی سال 1937)

·       به عنوان فردی که زندگیم را وقف دانش کرده ام ، و آن را در راه مطالعۀ مواد و اتمها به سر برده ام میتوانم به شما به عنوان نتیجۀ تحقیقاتم دربارۀ اتمها بگویم که  وجود اتمها و بقای آنها نشأت گرفته از اثر نیروئی است که ذرات اتم را بوسیلۀ ارتعاش نگه میدارد و خرده سیستم )مانند( منظومۀ شمسی ِ  اتم را دور هم نگه میدارد. ما باید به پذیریم که پشت این نیرو، اندیشه ای آگاه و باشعور میباشد، این وجود آگاه سرچشمه و مبدأ همه چیز است.(ماکس پلانک در کتاب طبیعت مواد  1944)

 

+ نوشته شده توسط علیرضا ملکی در یکشنبه ششم تیر 1389 و ساعت 11:58 |